Het is niet teveel gezegd als je stelt dat het weekend in Monaco getekend werd door alle commotie rondom de actie van Michael Schumacher in de kwalificatie. Was het opzet of oprecht een blunder van formaat? Je bent geneigd om het eerste te denken. In de eerste plaats kwam het hem op precies dat moment wel erg goed uit om 'per ongeluk' in de fout te gaan en zo de opmars van de concurrentie te stuiten. Het is zeker niet voor het eerst dat iets dergelijks in de racerij gebeurt en ook zeker niet dat iemand er ook mee wegkomt. Met de dubbele gele vlag die het gevolg was van de stilstaande Ferrari moest de concurrentie wel van het gas gaan door Rascasse. Het leverde Schumacher, in ieder geval voor korte tijd, de pole op.

In de tweede plaats ben je geneigd te denken aan opzet, omdat de actie van de Duitser, als het al als je het al zo kunt aanmerken, niet één rijdersfout was, maar een opeenstapeling van verkeerde beslissingen. Zoals in de bijgaande special visueel is gemaakt, zat hij al bij het aanremmen van Rascasse verkeerd. Normaal nemen de coureurs een veel wijdere lijn door de eerste apex. Schumacher koos ervoor al heel vroeg in te sturen, waardoor hij heel dicht langs de vangrails ging en dus nog scherper moest insturen om heelhuids door de tweede apex te komen. Voor die tweede apex blokkeerde hij op raadselachtige wijze zijn voorwielen, waarschijnlijk als gevolg van een veel te hoge remdruk. Daardoor verloor hij nogmaals tijd en stuurde hij bovendien kort terug, voordat hij zich realiseerde dat hij alle stuuruitslag nodig had om de bocht te halen.

Het is je moeilijk voor te stellen dat een gelouterde wereldkampioen zo'n foutenfestival aflevert. De ervaring die hij heeft is enorm en, zoals Jacques Villeneuve al opmerkte, is de situatie waarin de Duitser verzeild raakte er een waar zelfs een beginner zich voor zou schamen: volledig afgeweken van de ideale lijn en bovendien de situatie stuitend slecht inschattend. 

Ten slotte moet je stellen dat de Duitser ook vanuit historisch oogpunt de schijn tegen heeft. Zowel in 1994 als in 1997 was het rigoureus verdedigen van zijn positie in de seizoensfinale zeer discutabel. In 1997 bestond er geen twijfel over zijn dubbele instuurmanoeuvre op Jacques Villeneuve en werd hij evenals op zaterdag na afloop verguisd en verketterd. Het lijkt erop alsof hij onder druk op het  moment suprème een destructieve neiging heeft. Het is niet ondenkbaar dat ergens na het insturen van de eerste apex het besef doordrong dat de poging vruchteloos zou blijven en dat vervolgens kort het idee van de auto stilzetten opdoemde. De twijfel die dat vervolgens teweeg brengt, zou de opeenvolgende acties verklaren. Het blijft een stukje huis-tuin-en-keuken psychologie, maar als je bedenkt dat het zich allemaal binnen fracties van seconden afspeelt en je juist in overweging neemt dat Schumacher erom bekend staat dat hij alle opties die hij tot zijn beschikking heeft heel snel kan afwegen, dan is het toch minder ver-van-mijn-bed dan het op het eerste oog lijkt.

Zeker is wel dat de stewards het niet ongestraft voorbij konden laten gaan. De laatste tijd staat de FIA op haar beurt onder verdenking van de andere teams dat ze Ferrari ongeoorloofde voordelen toestaat. Wanneer Schumacher met deze actie zou zijn weggekomen, zou het dat beeld versterken. Met Giancarlo Fisichella bovendien gestraft vanwege het (rijdend) ophouden van David Coulthard, kon het er eenvoudigweg niet omheen dat Schumacher, opzettelijk of niet, op een cruciaal moment voor storend oponthoud heeft gezorgd. De strafmaat had kunnen variëren van het schrappen van zijn snelste tijd in leg 3 tot volledige uitsluiting van de race. Het zat uiteindelijk tussen de beide uitersten in. 

Hoewel Schumacher met een vijfde plaats de schade heeft beperkt, weet hij dat hij niet veel achter de hand heeft om zijn onschuld aan te tonen en dat het wel weer de nodige tijd zal duren voordat hij het respect van een aantal van zijn, soms erg felle, tegenstanders weer heeft teruggewonnen. Toch zal hij daar zelf niet wakker van liggen. Het is zoals hij zelf zegt, onmogelijk om altijd met iedereen vrienden te zijn. Niet in een wereld waar het draait om winnen en het verslaan van je tegenstander. In die wereld moet je soms meedogenloos kunnen zijn en felle kritiek onbewogen kunnen doorstaan. Ook dat is een consequentie van de onbegrensde ambitie die hem eerder zeven wereldtitels opleverde.

    Groeten,

         Stefan