In de afgelopen weken werd het nieuws beheerst door rellen over de Deense spotprenten van de profeet Mohammed. De Arabische wereld kwam er massaal tegen in opstand en op tal van plaatsen liepen de betogingen enorm uit de hand. De Deense cartoonist van een regionale krant die verantwoordelijk was voor de prenten zal de schok die het teweeg heeft gebracht nog niet teboven zijn. Hij had dan ook niet kunnen voorzien dat zijn werkjes zo’n wereldwijde impact zouden hebben. Ongeacht of hij er goed aan heeft gedaan om deze prenten te publiceren of de bedoelingen van degenen die de prenten wereldkundig hebben gemaakt, toont het wel aan dat de informatiemaatschappij inmiddels zo ver is dat een kleine publicatie in no time kan uitgroeien tot wereldnieuws.

De wereld onder een vergrootglas. Internet en televisie zorgen ervoor dat het nieuws met de snelheid van het licht wordt verspreid en zorgen als medium dat voor soms heel specifieke,  gedetailleerde zaken een groot publiek wordt bereikt. Die snelle verspreiding heeft zelf een grote invloed op het nieuws, omdat de ontwikkelingen elkaar sneller opvolgen en mensen over meer informatie beschikken dan anders het geval zou zijn. Zo sneuvelde de positie van de Italiaanse Bank-president Fazio in de overnamestrijd van ABN Amro, zetten de schandalen bij Enron en Worldcom wereldwijd nieuwe ontwikkelingen in voor de verhoudingen tussen bedrijven en hun aandeelhouders en zo werden de spotprenten wereldnieuws.

De Formule 1 is een exponent van die ontwikkeling. Waren het tot de opkomst van het internet vooral gespecialiseerde autobladen en kranten die nieuwe ontwikkelingen in de sport op wekelijkse, soms maandelijkse basis bij de fans brachten; met de komst van het internet is het publiek soms eerder op de hoogte dan de teams of personen in kwestie en wordt bijna elke opmerking van prominenten in het wereldje breed uitgemeten.

Zo was in de afgelopen week een opmerking van FIA-president Max Mosley bijna reden voor een grote rel. Mosley stelde dat de fabrikanten in de sport wat hem betreft vanaf 2008 niet meer zouden delen in de inkomsten van de Formule 1, omdat zij puur voor marketingdoeleinden deelnemen en geen onvoorwaardelijke betrokkenheid bij de sport hebben. Door de plannen van kostenbeheersing van de FIA zouden de fabrikanten volgens Mosley bovendien meer kunnen besparen dan het via marketingactiviteiten zou opleveren.

Een opmerkelijke stellingname van de FIA-president, vooral nu de fabrikanten en Bernie Ecclestone dichterbij een overeenkomst voor hun deelname vanaf 2008 zijn dan ooit tevoren. Opmerkelijk ook, omdat de FIA zich bij monde van de Europese Unie als regelgevende autoriteit niet mag mengen in commerciële zaken van de diverse racecategorieën die ze onder haar hoede heeft. In het huidige startveld is de scheiding tussen privé-teams en fabrikanten bovendien diffuser dan ooit. Zo is Mercedes voor 40% aandeelhouder in McLaren; is Ferrari in feite voor bijna 70% eigendom van FIAT, maar het zegt volledig zelfstandig te zijn en geen enkele financiële steun te genieten van de Italiaanse grootmacht en ten slotte is het bedrijf waarvoor marketing meer dan voor elk ander team prioriteit heeft geen autofabrikant: Red Bull.

De FIA-president zal niet de bedoeling hebben gehad de belangen van zijn goede vriend Dietrich Mateschitz te schaden. Red Bull was nota bene een van de eerste teams die het nieuwe Concorde Verdrag ondertekenden en heeft zijn commerciële zaken met het FOM dus al geregeld, maar dit haalt het argument van de Max Mosley wel volledig onderuit.

Het is niet voor het eerst dat Mosley zijn invloed op een twijfelachtige wijze laat gelden. De beslissing om vanaf 2008 slechts een bandenfabrikant toe te laten was feitelijk een dolksteek in de richting van Michelin. Het Franse bandenmerk leeft sinds het Indianapolis schandaal op voet van oorlog met de regelgevende autoriteit, die er alles aan heeft gedaan om Michelin eruit te werken. De voorgestelde wijzigingen in het bandenreglement binnen een jaar na de invoering van de single race tyre zou de voorsprong van de fabrikant volledig teniet doen en de uitlatingen van Mosley na Indianapolis dat het mislukken van de Grand Prix van de VS vooral de schuld was van Michelin dwongen Michelin de schade te vergoeden aan de gedupeerde toeschouwers.

Mosley vergeet met zijn opmerkingen gevoeglijk dat de fabrikanten gezamenlijk veruit de grootste investeerders zijn in de sport, die sinds hun toegenomen inbreng nog verder is geprofessionaliseerd. Natuurlijk zijn de fabrikanten slechts betrokken zolang hun financiële gesteldheid en strategie het toelaat, maar de beperking van het startveld tot slechts twaalf teams zorgt ervoor dat er voor het team in geval van terugtrekking vrijwel zeker een koper wordt gevonden.

Onwillekeurig vraag ik me af of de opmerkingen van Mosley in een situatie zoals die er voor het internettijdperk was even veel gehoor zouden hebben gekregen. In de huidige situatie laten prominenten hun mening maar wat graag opmaken en de media fungeren dankbaar als spreekbuis. De complete informatievoorziening is in veel opzichten een revolutionaire vooruitgang, maar soms zou je wensen dat bepaalde dingen wat minder in de aandacht zouden staan.

    Groeten,

         Stefan