Op het moment dat de vlag viel in Monza voelde je dat de Formule 1 even, slechts heel even de adem inhield. Kort daarvoor had ze Michael Schumacher als vanouds de Grand Prix zien regisseren zoals eigenlijk alleen hij dat kan. Het script was weergaloos: een achterstand ten opzichte van Kimi Räikkönen werd via de pitstops moeiteloos weggepoetst om vervolgens koers te zetten naar de overwinning. Toen de Ferrari voor de drieënvijftigste keer die dag over startfinish ging viel, hing er een spanning die zich zelfs met de beste bedoelingen maar moeilijk laat omschrijven. De blik van Jean Todt; Schumacher die het hoofd schudde van ongeloof en de omhelzing die volgde tussen Todt en Luca di Montezemolo leken het voorgevoel al te bevestigen. De haast waarmee de tifosi bezit namen van het circuit was veelzeggend en toen Schumacher, eenmaal uit de auto, ruim de tijd nam om de overwinning te vieren met zijn team; menigeen omhelsde om uiteindelijk geëmotioneerd in de armen te eindigen van Jean Todt en vrouw Corinna wist je het eigenlijk zeker: het was de laatste keer op Monza...

De aankondiging van het stoppen van Michael Schumacher is zonder twijfel en met afstand het meest besproken onderwerp in de Formule 1 in het afgelopen seizoen. Het moest er een keer van komen, maar dat het zo intens zou zijn op een plek die toch al zo'n rijke en opmerkelijke geschiedenis heeft, maakte dat het bijna als surrealistisch aanvoelde. Maar het was een wapenfeit dat ondanks de zoete smaak van de overwinning toch wel aankwam bij de vele fans die de zevenvoudig wereldkampioen het afgelopen anderhalve decennium achter zich heeft gehad. Ook de Formule 1 had voldoende te overdenken: een markante periode in de geschiedenis van de sport loopt op zijn einde. De wisseling van de wacht is nu echt een feit.

Dat Michael Schumacher Monza koos om het publiek definitief inzage te geven in zijn toekomstplannen was riskant: een tegenvallend resultaat had de boodschap wellicht een nog pijnlijkere lading gegeven. De koppen in de massamedia zouden ongetwijfeld zwaarder geladen zijn, vooral ook omdat Monza 2006 erop of eronder was voor Schumacher: lukte het niet om de race op zijn naam te brengen, dan zou het vrijwel zeker einde kansen in het kampioenschap hebben betekend. De bekendmaking van de beëindiging van zijn carrière moest dan wellicht noodgedwongen buiten de officiële persconferentie en dus buiten de aandacht van de kijker plaatsvinden: kortom het had aanzienlijk minder glans kunnen hebben.

Maar zo onnavolgbaar als het verloop van zijn carrière, zo bijzonder was de zondagmiddag na de race. Ferrari won haar thuisrace, Michael Schumacher naderde Alonso in het kampioenschap tot op twee punten en de kansen op de wereldtitel waren plotseling reëler dan ze ooit eerder waren dit seizoen. Het was met recht zo'n dag dat echt alles de roemruchte Scuderia meezat, afgezien dan van de problemen aan het einde van Felipe Massa. Het doet denken aan 1988, toen het team in een jaar dat volledig werd gedomineerd prompt een klinkende dubbelzege behaalde op Monza. Amper een maand na het overlijden van Enzo Ferrari en velen die er die dag bij waren twijfelen er nu nog aan of het toeval was.

Zeker is wel dat Monza 2006 de geschiedenisboeken in zal gaan. Een dag waar je over tientallen jaren nog eens aan terugdenkt, die ene dag dat de meest succesvolle coureur aller tijden zijn afscheid aankondigde. Groots en meeslepend, zoals eigenlijk zijn hele zegereeks. Nog drie races en dan zit het erop, toeval of niet: Japan zal z'n 250ste race zijn. 

    Groeten,

         Stefan