Het komt niet vaak voor dat ik na een Grand Prix even een momentje nodig heb om op adem te komen, maar na de Grand Prix van Hongarije moest ik letterlijk even bijkomen van een race die bol stond van de actie en waar drama, pech, hoop en uitzinnige vreugde elkaar op een krankzinnige manier afwisselden. Het was weer eens zo’n race dat de weergoden zich ermee gingen bemoeien. Dan weet je dat alles mogelijk is en bovenal dat niets in kannen en kruiken is tot de vlag is gevallen.

Het was dat laatste wat gedurende de race in mijn gedachten bleef hangen: Ja, maar wat nu als het droger wordt? Wat nu als ze straks naar slicks wisselen? Wat nu als een van de coureurs in dat ene momentje van onachtzaamheid eraf stuitert? Het was gewoon niet te voorspellen. Tot aan de laatste paar ronden leken de heren weergoden het er niet over eens te kunnen worden hoe de race zou moeten eindigen. Pal voor het rechte stuk hing een dik pak wolken, maar zou daar nog voor de finish opnieuw regen uit gaan vallen? Bij Ferrari dachten ze in eerste instantie ogenschijnlijk van wel. Bij Renault hadden ze vrij snel door dat dat niet meer het geval zou zijn, maar daar werd in alle commotie van wel of geen droog-weer-banden de wielmoer niet goed vastgezet.

Bij McLaren stonden de gezichten al evenzeer op onweer, want even daarvoor was veruit de beste kans voor het team op een overwinning gestrand bij de crash tussen Kimi Räikkönen en Vitantonio Liuzzi. Vanuit virtuele leiderspositie schoof de McLaren vol over de zijkant van de kansloze Toro Rosso. Problemen waren er ook al bij de beide Williams’ die bijna onbestuurbaar waren en alles behalve het rechte spoor leken te willen kiezen. Bij Toyota was het niet veel beter. Ralf Schumacher balanceerde nog op het randje van de punten, maar werd op grote achterstand gereden. Michael Schumacher leek in het nat op een kansloos nulresultaat af te stevenen, kwam ijzersterk op op het moment dat het opdroogde en leek zelfs nog tot de grote morele winnaar van de dag te worden als hij daadwerkelijk op het podium was gefinisht en het gat met Alonso tot slechts enkele punten had gereduceerd.

Maar ook dat mocht niet zo zijn. Schumacher vocht op tot op het canvas versleten intermediates voor zijn positie, maar had wellicht beter genoegen kunnen nemen met een top-5 finish. De samenkomst met Nick Heidfeld zette definitief een streep door zijn race. Alsof er was besloten dat er geen echte winnaar of verliezer mocht komen in de bizarre omstandigheden op de Hungaroring. Geen grote puntfinish voor het team dat het eigenlijk in de race op geen enkel moment voor elkaar kreeg; geen groot puntverlies voor de Spaanse wereldkampioen die dácht dat hij alles voor elkaar had, maar uiteindelijk de rekening kreeg gepresenteerd voor, misschien wel overmoed bij zijn team.

Bij Bridgestone waren ze er al vroeg in de race achter dat zíj in ieder geval niet zonder het nodige geluk tot de winnaars zouden behoren. Van de eens zo onaantastbare reputatie van de Japanners als het ging over racen in de regen is bedroevend weinig meer over. Als je terugkijkt in het recente verleden, dan waren de voortekenen er wel al langer. Met name in de laatste twee Grands Prix van Brazilië, de laatste paar wedstrijden waar echt op een vochtige baan werd gereden, waren de Michelin intermediates al superieur aan de Bridgestones, maar omdat Ferrari in 2004 al lang en breed veilig was als wereldkampioen en ze in 2005 juist geen enkel moment in de strijd waren om de overwinning, werd daar op dat moment niet zoveel aanstoot aan genomen. Nu echter zullen ze zich bij Bridgestone wel achter de oren krabben. Blijkbaar mogen ze zich gelukkig prijzen dat het al zo lang niet meer heeft geregend en mogen ze nu bovenal hopen dat het in de rest van het seizoen droog zal blijven.

Wie er dan wel als winnaar uit de bus mocht rollen? Raar maar waar: uitgerekend een coureur die de afgelopen maanden het geluk op geen enkel moment aan zijn zij had. Als je heel eerlijk bent, de afgelopen anderhalf jaar al niet: Jenson Button moest dit seizoen diep gaan om zijn motivatie niet te laten beïnvloeden door de problemen bij Honda Racing. Steeds weer waren er de mechanische problemen, werd het team organisatorisch en in de pers keihard aangepakt en leek er maar geen einde te komen aan de lange reeks teleurstellende resultaten. En ondertussen tikte het aantal races gewoon door en werd Jenson zo langzamerhand moedeloos van de vraag of hij überhaupt nog wel eens een Grand Prix zou winnen en zo ja wanneer dan?

Het antwoord moest hij hen lange tijd schuldig blijven. Wat moet je? Zelfs als je zelf je zaakjes uitstekend voor elkaar hebt, moet het allemaal wel precies op z’n plek vallen om aan het einde van de rit als eerste over de finish te gaan. Dat is toch wel de les die na Hongarije 2006 nog wel even zal nadreunen bij heel wat mensen op het Formule 1-paddock. Het feit dat Button met Pedro de la Rosa en Nick Heidfeld werd geflankeerd door coureurs wiens carrières ook niet bepaald van een leien dakje zijn gegaan, maakt het verhaal van de Grand Prix van Hongarije tot een scenario dat zelfs Alfred Hitchcock niet had kunnen verzinnen. Een wedstrijd waarop je allerlei superlatieven kunt loslaten: van begin tot het einde boeiend, verbazingwekkend, intens, bizar, maar toch bovenal: erg mooi.

    Groeten,

         Stefan