Het nieuws voorafgaand aan het weekend in Magny-Cours dat McLaren per direct afscheid had genomen van Juan Pablo Montoya had, ondanks dat het niet echt als een complete verrassing kwam, toch wel een impact. De Formule 1 nam daardoor per direct afscheid van een van de hoofdrolspelers in het plot van de afgelopen vijf jaar. Dat het niet echt verrassend was, komt toch wel door het feit dat de carrière van de Colombiaan vooral in de afgelopen twee jaar bij McLaren niet bepaald over rozen ging. Eigenlijk waren ze in alles tegenpolen, Montoya en het team. In denken, doen en laten. Waar bij McLaren alles minutieus wordt voorbereid, misschien soms wel iets té, was Montoya altijd bezig met de waan van de dag. Lukte het op dat moment niet; pech gehad. Morgen weer een dag. Terwijl ze bij McLaren er zo op gebrand zijn om als organisatie te leren van de situaties en verder te komen.

In dat kleine stukje mentaliteit schuilt, vrees ik, een groot deel van de achtergrond van de vele gemiste kansen in de carrière van Juan Pablo Montoya. De vele ongelukkige samenkomsten met teamgenoten en andere coureurs, de momenten van onoplettendheid en fouten op vaak cruciale momenten. Een paar jaar geleden had ik voor deze site een kort interview met Montoya. Het was nog in zijn periode bij Williams, we schrijven het jaar 2004 en het liep weer eens niet bij Juan. De 'walrus' Williams FW26 was geen topper en Juan Pablo had zichtbaar moeite om zich te blijven concentreren op het laatste seizoen bij het team. Het interview werd nooit gepubliceerd. De redenen zullen u wel duidelijk worden.

Juan Pablo, het is tot op heden een moeilijk seizoen voor je. Je had onder anderen wat samenkomsten met Ralf en Michael Schumacher. Hoe kijk je terug op de eerste maanden van het jaar?

'Terugkijken? Waarom zou ik terugkijken? Het seizoen is nog niet eens halverwege".

Wat moet er aan de FW26 verbeteren om dichter bij de Ferrari's te komen?

"You know, we moeten gewoon de auto doorontwikkelen en het team moet zich beter aanpassen aan de omstandigheden".

En zo ging het nog even door met antwoorden die eigenlijk niets zeiden. Op dat moment wist ik het inderdaad: voor Montoya moeten echt alles op zijn plaats vallen om hem scherp te krijgen en relativeren is niet zijn sterkste punt. Als het niet goed gaat, dan is dat vooral aan anderen te wijten of aan de omstandigheden. En als hij al de schuld bij zichzelf legt, dan walst hij er overheen met de opmerking dat hij vooral uitkijkt naar de volgende race.  Het is inmiddels twee jaar later en Juan Pablo's meest recente opmerkingen getuigen er niet van dat hij in de tussentijd veel is veranderd. Bij de bekendmaking van zijn overgang naar NASCAR werd hem natuurlijk gevraagd naar zijn redenen om de F1 de rug toe te keren. Hij hield het vooral op de behoefte aan een nieuwe uitdaging, maar tussen de regels door weerklonk de verbitterdheid en het verwijt. Vooral het gebrek aan respect van zijn tegenstanders zat hem dwars. De sfeer in de VS zou beter zijn, maar Juan Pablo vergat voor de gelegenheid wel dat hij met driekwart van het startveld inmiddels als eens in de grindbak heeft gestaan of hen in directe duels met schade achterliet. Dan is het niet zo vreemd dat ze eenmaal uit de auto met een boog om je heen lopen.

Montoya noemde als groot pluspunt van NASCAR vooral dat 'er zoveel races zijn'. "Als je een slechte race hebt in de Formule 1, moet je vaak twee of drie weken wachten voor je er weer een hebt", zei hij, "In NASCAR heb je een week later weer een race en ga je weer verder". De twee, drie weken waarin het autosportjournaille in Formule 1 de races kritisch evalueert, bevallen Montoya kennelijk niet. Opnieuw is er alleen het vooruit kijken en het moeilijke verleden liefst zo snel mogelijk achterlaten. Dat kan positief zijn als je in staat bent ook van dat verleden te leren. Bij Montoya twijfel ik daar inmiddels wel aan. Te vaak stond hij er dit jaar weer naast door onbenullige en vooral vermijdbare ongevallen. Het is niet vreemd dat McLaren met zijn ervaring andere verwachtingen van hem had.

Het is ook om die reden dat ik waag te betwijfelen of hij in NASCAR zal slagen. Hij zal daar niet kunnen putten uit routine en zal dus echt kritisch moeten zijn ten aanzien van zijn eigen prestaties om verder te komen. In de competitieve NASCAR-serie zal hij niet in een gespreid bed belanden, zoals eerder wel het geval was in het CART-team van Ganassi, bij Williams en in zekere zin ook bij McLaren. Het is die zelfkritiek die moet voorkomen dat ook NASCAR weer een gemiste kans wordt. Ik wens hem bij deze het allerbeste.

    Groeten,

         Stefan